Achtergrondservices

Ik wordt wakker en wil wat gòeds doen vandaag, iets anti-contra-productiefs:
Et Voilà:
Ik kijk naar een film van de Zeitgeist Movement, ik lees artikelen van Doorbraak.nl, Krapuul.nl, ik kijk naar de video's van T.E.D.,
Ik kijk naar de educatieve video's van de Kahn Academy, ik lees een intervieuw van John Holloway,
ik teken vele petitie's op verschillende petitie-site's, zoals Care2.com, Avaaz.org, etc.
Dat doe ik allemaal op mijn computer, die opgebouwd is uit vele zwaar milieuvervuilende onderdelenen, die waarschijnlijk - volgens onze marktmechanisme- allang verouderd en achterhaald is.
Ik rook daar vaak een of meerdere sigaretten bij, van Marlboro. Op het pakje staat 'Made in the EU under authority of Philip Morris Brands Sàrl, Neuchatel, Switserland. Ook een grote speler in ons zelfcorrumperend monetair systeem. Ik steek elke sigaret aan met een kindonvriendelijke Cricket aansteker ( vervaardigd van hard plastic). Ik zit in mijn badjas van badstof ( van de Bijenkorf, In 1870 richtte Simon Philip Goudsmit 'Magazijn de Bijenkorf' op. Het is dan een klein fourniturenwinkeltje op de Nieuwendijk in Amsterdam) met daaronder ondergoed van H&M ( Mauritz Widforss, een zweedse jacht- en wapenhandelaar, waarvan men beweert dat hij ook met de Nazi's zaken heeft gedaan). Ik typ verder op mijn Logitech toetsen bord ( eigenlijk zeer milieu- en gebruikersonvriendelijk vervaardigd: Zeer moeilijk schoon te houden; alles gaat er in en tussen en onder en op zitten; zo'n 30.000 bacterieen per vierkante cm en als ie stuk is breng ik 'm naar het Milieupark, waar hij hopelijk uit elkaar wordt gehaald en hopelijk worden dan alle onderdelen gesorteerd en hergebruikt. Hopelijk belandt hij niet in een container naar Afrika).
Ik loop af en toe naar de keuken om koffie te zetten ( een product geboren uit een V.O.C.-mentaliteit?) en doe er ook wat melk en suiker in ( breek me de bek nie open...). Ik steek nog een sigaret op, inhaleer diep en denk aan mijn ziektekostenverzekering ( de premie gaat al snel weer hòger worden). Ik krijg trek ( mijn moeder zei altijd: "Wij hebben geen honger, we hebben trèk!") en ik loop weer naar mijn keuken ( die ik ook gehuurd heb van een grote woningbouwvereniging, die zich niet al te veel mag verrijken). Ik trek mijn koelkastdeur open ( hij staat dag en nacht aan, omdat het mijn etenswaren moet koelen, ondanks het feit dat vele producten in plàstic ( veelal vervaardigd met een gigantische CO2-voetafdruk) verpakt zijn). Ik pak twee sneetjes brood ( met broodverbeteraars en schimmelremmers), wat ham ( verpakt in plàstic en bestaat uit een vlees met veel wàter, waarvoor ik òok heb betaald) en doe er ook wat mayonaise ( (gemodificeerd) zetmeel, suiker, glucosestroop en verdikkingsmiddel, naast de eieren( legbatterij-eieren?) en olie (?)) op. De gesmeerde boterham leg ik op een bordje ( gemaakt in Roemenie en gekocht bij Ikea ( een multi-national, die het niet zo nauw neemt met kinderarbeid, levende ganzen plukken, etc.) Ik loop terug naar mijn pc op mijn rubberen slippers ( Betula van Birkenstock, gemaakt van Synthetic Rubber (Breek me de bèk niet open)). Etc.

Hier vertel ik slèchts een fractie van een dag in mijn leven en als ik een hèle dag zou omschrijven, dan zou ik compleet gestoord worden.
Gelukkig werkt het menselijk brein niet zo. Het stopt dingen weg, het filtert en - net zoals een computer- geeft het bepaalde zaken meer energie
en een plek, ondanks de vele àndere 'progjes', die op de achtergrond mèedraaien!! Maar de mens heeft zijn zogenaamde prioriteiten, die maar al te vaak gestoeld zijn op een korte -termijn-bevrediging en voordat ie het dòòr heeft is het weer een gewoonte geworden.
The big picture is op de achtergrond geraakt en functioneert nu slechts als een 'achtergrondservice".